چشم های خسته ام را به ساعت روی میزم می دوزم. ساعتی که در این ماه های سخت و پرفشار، هر شب و هر روز برایم چشمک زد و عبور لحظه ها را به من خبر داد.

خستگی و کسالت و خاموشی و مرگ را همچنان که در خودم حس می کنم در او هم می بینم.

او هم مثل من بی چاره است و ناگزیر از انجام دستورات مذکور!

از کنکور نمی نالم، از این شرایط وحشی صفت می نالم که مرا با یه مشت کتاب مسخره تنها گذاشته و تمام خلاقیت های نداشته ام را خشکانده است.

از این اتفاقات نفس گیر اخیر می نالم که تمام غرور مردانه که نه... تمام غرور نوجوانانه ام را شکست و مرا بی پناه و حیران از دنیای معصوم و بی ریای کودکانه ام بیرون آورد و در دنیایی شیشه ای و پر ابهام و ناشناس رها کرد و شاید برایم نیشخند هم زد.

به قدری حیرانم که دقیقاً نمی دانم سطرهای بالایی و شاید پایینی، حرف حسابشان چیست؟

اگر صدایم مثل دست هایم می لرزد و عرقم می زند و فشار خونم پایین است نگران نباش، که اولاً این ها اساساً مهم نیست و ثانیاً به خاطر بی اشتهایی افراطی این روزهایم است.

این روزها وقتی به آینه نگاه می کنم موهای تن تنی ام که شاید بیشتر از یک دختر دم بخت به آن ها می رسم را کچل شده می بینم تا با لباس های خاکی رنگ و پوتین های واکس زده ی خود دوسال دیگر از عمرم را مثل همین دوازه سال به اصطلاح تحصیلات عمومی ام تلف کنم.

و به قول فرشید بهتر است : "...  برای نمره های تک، فلسفه بافی نکنم و ..."

نوشته شده توسط مصطفی شهرمیانی در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 |